Paasduik 25 april Haarlemmermeerse bos.  

Paasduik!!! Vorig jaar pasen was ik al weken van te voren met de voorbereiding begonnen, maar dit jaar ging het even anders. Ik wilde dit jaar iets met trimmen gaan doen met een diepte limiet. Gisteren nog de laatste dingetjes in orde gemaakt. 6 boeitjes met elk twee meter touw en een blok lood. 4 Buideltjes met golfballetjes. Op de voorgenomen duikplek zit rrn groep rolstoel vissers. Goed dan gaan we de andere kant op, zodat we hun niet in de weg zitten. John en ik gaan alles nu in deze duik klaar leggen en ophangen. John pakt het Het net totaal 7 kg lood. Ik neem de stokjes met kaartjes en de buideltjes mee en een rol koord. Het water is nog ontzettend helder en het zonlicht dringt diep door. We zwemmen eerst onder het paviljoen naar de andere kant en als ik mijn stokjes met kaartjes wil pakken blijken alle touwtjes in de knoop te zitten.... Ik wilde juist een spoor uitzetten, maar dat wordt niks. Ik duw het spul weer terug in de zak van mijn pak. We volgen de 8 meter lijn gewoon. Prompt op het volgende veenblok zit een snoekbaars de wacht te houden. Het blijft mooi zitten, maar nu heb ik geen camera mee. We gaan verder als ik een geschikte plek vind om de boeien te plaatsen. John haalt ze uit het net en ik plaats de boeitjes precies op 8 meter. Als alle 6 stuks er liggen gaan we naar de palen. Tussen de palen hangen we een slap koord, waaraan het buideltje komt te hangen die op 9,5 meter ligt. De knopen zitten op 8 meter. Hier zijn we wel even mee bezig en dit is een goede trim oefening voor ons zelf ook. Afrollen, knopen, buideltje pakken en ophangen, knopen en snijden. Werk doen onderwater vind ik super. Dan verlies ik een buideltje die ik helaas even op moet halen. Als alles hangt doen we nog even een rondje om het paviljoen om te kijken of alles goed hangt. De plastic zak buideltjes blijken licht positief door de lucht in de zakjes en dat druk ik eruit. Jeetje er zijn al weer 45 minuten verstreken. Mijn stokjes met kaartjes zijn verdwenen.We gaan weer naar het instappunt en doen een deco'tje van 5 minuten. Om 10:16 uur staan we weer in de stralende zon. John gaf aan dat het wel lastig is als je even 7 kgs lood erbij krijgt en dat geloof ik graag, maar het ons gelukt!! Nu maar hopen dat alles goed gaat. Voorbereiding is wel het leukste van alles eigenlijk. Nu snel de tent opzetten. Inmiddels zijn er al een aantal gearriveerd. Tegen elf uur is iedereen aanwezig. We tellen totaal 7 buddyparen. Aanhang is ook meegekomen en uiteindelijk zitten we gezellig met 20 man bij de party tent. Hans en Amber gaan skills doen en dus heb ik goed gegokt met het aantal objecten wat we hebben geplaatst. Ik start de briefing en vertel de bedoeling. Niet dieper dan 8 meter en men moet een boeitje ophalen op 8 meter met een blok lood eraan. En men moet 1 van de 4 buideltjes zien te bemachtigen die op ca 9 meter hangt tussen de palen van het Paviljoen, waarbij de knopen/lussen op 8 meter hangen. Ik vertel er niet bij dat er punten te behalen zijn met de boeitjes en buideltjes. Sterker nog.. ik weet nu nog niet hoe ik de punten telling ga doen!, maar ik zie wel. Diegene die het dichtst bij de maximale diepte van 8 meter blijft heeft zowieso gewonnen. Bij het Duikcentrum Nieuw Vennep heb ik leuke prijzen gekocht, waarvan een deel is geschonken. Iedereen maakt zich klaar en aangezien het warm is is het koele water heel snel gevonden. Wally zit nog in de Caribische modus en wil zonder handschoenen, maar lachend loopt ie weer terug naar de auto om alsnog maar de handschoenen te pakken. Iedereen in het water??? klaar .... DUIKUH!!!! Erna en ik gaan als toeschouwer mee en een beetje begeleiding, want ik wil wel al de loodblokken weer terug. Tussen de palen is het echt super mooi met het groene schijnsel van de zon. Dit is echt geweldig om te zien. Sommige besluiten eerst een buideltje te pakken en ik zie men driftig bezig. Andere duiken door langs de 8 meter lijn op zoek naar de boeien. Als Erna en ik nog weer de snoekbaars hebben bewonderd zien zien we nog 3 boeien hangen. Philo en Marc zwemmen er pal aan voorbij??? Dus ik wijs naar de boeien. ze zwemmen door en ze verdwijnen zo uit het zicht.. Ik heb het toch goed verteld?? nou ja... Dan komen Joris en Mark die volledig stil de boei ophalen. Joris kijkt aandacht op zijn computer en geeft aanwijzingen aan Mark die als een vis op diepte blijft. Nu liggen er nog 2 boeien. We zwemmen nog een klein rondje en zien de lampen van Philo en Marc weer aan en ik wijs wederom naar de boeien. Gelukkig ze snappen het en nemen de boei mee. Erna wil wel de laatste boei pakken en zo geschiede. Als we bij het Paviljoen komen zijn alle buideltjes en touwen weg. We zwemmen terug naar het instap punt en we houden even een stopje op 5 meter. Het zonnetje schijnt prachtig op de bodem. Eenmaal boven druppelen ze allemaal wel binnen en de verhalen barsten los. Men is toch rete fanatiek geworden en de dieptemeters zijn nog nimmer zo goed en frequent geraadpleegd als met deze duik. Zo te horen was de uitdaging wel geslaagd. Later bleek dat Philo het juist had en Marc had begrepen dat alleen het kaartje met punten mee genomen moest worden.. Marc voortaan even beter naar je moeder luisteren en zelf beter opletten tijdens briefings he! ;-) Alles is netjes binnengekomen, echter de bamboestokjes met waterwolf kaartjes liggen nog ergens aan het oppervlak, want die waren uit mijn zak verdwenen tijdens het plaatsen van de objecten. Ik schrijf alle maximale dieptes op en het aantal punten. Aangezien ik 4 mooie prijzen heb besluit ik terplekke dat het maximale aantal gescoorde punten een prijs waard is en uiteraard een prijs voor het paar wat samen het dichtst bij de 8 meter zijn gebleven (beide maximale dieptes en dan het gemiddelde ervan). Philo en Marc = 9.55 meter en 80 punten Poedelprijs Casper en Johan = 9.2 meter en 40 punten Manuela en John = 9.1 meter en 50 punten Wally en Patrick = 9.05 meter en 110 punten 2e Prijs Mark en Joris = 8.35 meter en 70 punten 1e prijs. Hans en Amber hebben goed hun skills kunnen doen. Als de prijzen uitgereikt zijn genieten we met zijn allen van de zon en het eten. Dan is er een zekere dame die wil gaan zwemmen en zo volgen er meer. Het water is aan de oppervlakte 12 a 13 graden. In het water wordt een hele hoop gegild en vanaf de kant schreeuwen de lafaards de moedige zwemmers moedt in. Wat wel hillarisch en dapper tegelijk is onze lieftallige Monique die uiteindelijk de moed bij elkaar raapt en het water in stapt (Hulde want het grotendeel blijft op het warme droge, waaronder ikzelf) Er klinken loeiharde oerwoud lokroepen over het stille water; oeh haa oohhh oh waaaahhhh, neeeee!!! niet doen! oewah!. Patrick moedigt haar aan verder in het water te stappen en na enige overeding gaat ze geheel te water. Haar adem wordt haar zowat ontnomen, maar ze doet het wel. Patrick lijkt geen last te hebben van de koude en ook Robin en Marc houden het lang vol. Ook mijn lieftallige echtgenoot zwemt even een rondje alsmede Antoinette. Teun waagt zich ook nog even stilletjes in het water en vertrekt geen spier de kleine bikkel. Tjonge wat een helden! Het zonnetje warmt iedereen snel weer op. Na nog wat napraten gaat iedereen zijn eigen weg, want de meesten hebben nog afspraken. Ik kijk nog even of ik de bamboestokjes met ''waterwolf'' kaartjes kan vinden en deze liggen gelukkig zichtbaar en benaderbaar in het riet. Nogmaals iedereen bedankt voor deze mooie dag!

Diveworld 13 mrt indoorduiken Enschede

Tja toch maar weer een tonnetje opzoeken en jammergenoeg hebbie deze alleen ver weg. We willen even oefenen, want John heeft zijn backplate en wing die hij uit wil proberen en ik moet aan mijn horizontale trim werken. Mark en Joris willen dat ook en Kevin en Emiel willen ook nog even wat skills doen. Als John en ik aankomen zijn Mark en Joris er al. Het blauwe water lonkt toch weer. Even later komen ook Kevin en Emiel binnen en we melden ons even. Gauw pakkie aan en plonzen. Nu heb ik echter alles strak aangetrokken, echter zal het in Mei ben ik bang nog strakker worden. Ik forceer wat lucht in mijn benen tot een punt dat het comfortabel blijft. Dat bemakkelijkt de horizontale trim, want ik zakte nog steeds met de voetjes naar de bodem. Emiel probeert zich onder het platform te wurmen, maar die verdikte borstinflator speelt hem parten. Het is net of er een heremiet kreeft onder zit, want af en toe beweegt het platform een stukje mee. Uiteindelijk lukt het hem toch en dan wil ie er weer uit. Ook dat kost even wat moeite.. Joris denkt... dat kan ik ook en die zwemt er zonder problemen tussen door. Tja dan wil ik het ook wel eens proberen. Even wat wurmen, maar dan lukt het ook nog. Best wel geinig. Er wordt een lekke bal opgepakt door Emiel en kijkt er wat naar om hem dan te pasen naar Kevin. Die heeft een nieuwe toepassing gevonden. Een Cavediver's High Velocity Impact Hat van DOEI. Wauw dat is hoot koetuur voor duikers hoor!. We rommelen nog wat aan. Masker af en weer op om tot de ontdekking te komen dat je bent gestegen. Mark doet het feiloos en Joris doet het ook goed. Dan je spul aan een waslijn hangen en weer opruimen hangend op een diepte. Na een 70 min gaan we eruit. Even wat eten en bijpraten. Na het eten toch nog maar een duikje doen. We zijn er immers toch. Spullen weer aantrekken. Dus ik ga op de grond zitten hijs me in mijn harnas en sta op. Iedereen staat me ineens een potje uit te lachen en ik snap er geen drol van...Heb ik iets gemist? Ze schateren van het lachen als blijkt dat mijn steekwagentje (flessrek) aan mijn flessen hangen. Donders... vergeten het bandje los te halen... NEE NEE eerst een foto!!!! wordt er geroepen. Tja even poseren en Joris koppelt me los. Dat is al vast een REK rating in de pocket za´k maar zeggen. Commando sprong te water met een vette klap. We duiken nog even onder en vermaken ons met nog wat oefeningen Ballon oplaten en weer binnen halen, maar vooral op 1 diepte blijven hangen. Dat valt nog niet mee en dan heb je zicht. Zonder zicht en op je dieptemeter wordt nog leuker. Het was een leuke dag. Op weg naar huis ben ik afgepeigerd, mijn ogen staan op half zeven en ik lig om 22:30 al op bed.  Leven begint vanaf je veertigste, maar middagdutjes beginnen ook steeds meer regel dan uitzondering te worden.

Dive4live 5 mrt Indoorduiken Siegburg Duitsland

Zo vandaag vroeg uit de veren, maar ik wordt uit me zelf al om 04:30 uur wakker. Alsof je er op slaapt. Ik rij naar John en we pikken Wally op. Mark en Hans zijn ook snel onderweg vanuit Almere. Hun verwachte aankomst is 08:30 uur en die van ons na een bakkie koffie en een zalige gevulde koek 08:45 uur. Tent is pas open om 10:00 uur maar dat terzijde. Met drie uurtjes zijn we op plaats van bestemming is het pitoreske dorpje Siegburg...nou ja niet echt pitoresk hoor. We wachten boven in de ruimte tot ongeveer een 5 minuten voor openenings tijd de deuren open gaan. Wij hadden intussen al de hele herrie naar boven gesjouwd. Wally ging met 1 tas. Casper en Johan ook elk 1 tas. Hans een kratje en zijn set. Mark en ik met dubbelset en droogpak. Het is allemaggies warm hier en het doet qua temperatuur Egyptisch aan. Graadje of 30. Na het korte gesprek met de leiding hijsen we ons in ons pakkie en plonzen er in. Ondanks de warmte draag ik toch een kap. Mark gaat zonder kap en zijn haren dansen als zeewier in de deining. Casper en Johan gaan een diepduik doen en krijgen leuke oefeningen van John, waarbij er stevig gerekend moet worden en dat kost even moeite. Ik heb persoonlijk zonder enige vorm van stikstofnarcose al moeite met rekenen aan de oppervlakte dus dat zou al een verkeerd beeld geven. Mark en ik hangen eerst op een meter of 8 een beetje achteruit proberen te zwemmen en proberen op 1 diepte te blijven zonder enige vinslag...Dat is toch verdomd moeilijk. Het klaren gaat trouwens goed. Hans is de complete oefening van Casper en Johan aan het filmen en John kijkt streng toe. Ze voltooien de oefeningen met gemak en komen na een 15 min wat omhoog. Na een klein uurtje hebbie die badkuip wel gezien en dus stijgen we langzaam. Mark gaat nog even met de haai stoeien op 5 meter en ik maak de foto´s. Eenmaal boven heb ik het niet eens extreem warm, echter mijn onderpak is klam van het zweet. We ruimen de boel op en eten een broodje. Zo en nu naar Monte mare, en onderweg maar iets eten. Ik heb wel trek in zo´n oerduitse vette schnitzel mit pommes friet. Het is even rijden als we aankomen bij Monte Mare waar we om 13:30 al zijn. Het restaurant kom je niet in zonder een toegangsbewijs a 42 euro... dat wordt wel heel erg duur, want Hans en ik gaan geen tweede duik doen. We duiken dan maar het dorpje in en vinden een leuke Gasthof mit restaurant. Onderweg maken we grapjes over een fastige kok met worstenvingers die met rouwrandjes onder de nagels je stukkie sjwein in een aangekoekte pan flikkert. Deze fictieve kok weet wel waar de mosterd vandaan komt. namelijk uit een een of andere lichaamsholte waar het licht niet kan komen. De realiteit is gelukkig anders. Een heerlijke salade met direct daarna een zalige schnitzel. Die valt wel zo heerlijk dat ik al trek heb ikn een biertje, maar dat kent natuurlijk niet. Ik beloof mijzelf vanavond pas een biertje te nuttigen. Na de maaltijd rekenen we 100 euro af voor 7 schnitzels en wat drinken. Het is inmiddels 14:30 en we togen weer naar Monte mare.. Eenmaal daar wil men eigenlijk maar een uurtje duiken, echter de toegang is minimaal Euro 42,00 pp.... Hollandse hersenen kraken over het dilemma en we vragen of we voor de helft mogen indien we een uurtje gaan duiken. Nee hoor daar komt niks van in en er is geen speld tussen te krijgen. Accch wat we gaan lekker naar huis. Uiteindelijk hebben we 6 uren gereden om 56 minuten te duiken. Hoe de dag kan veranderen, maar we hebben wel lekker gedoken. Volgende keer gaan we met zijn allen naar Monte Mare en nemen de dames mee die dan zich lekker Wohlfuhlen kunnen kennen, weil wir tauchen konnen im tauchbekken wer nur tseen mieter tief ist. Was kan uns das den schelen nuh? Een speciale dank aan John en Hans die ons veilig heen en weer hebben gereden. Best wel lekker om met 187 km/h (gps snelheid) laag te vliegen uber die deutsche autobahn. Maar dan die K holllanders die ook werkelijk altijd moeten inhalen als je met 180 aan komt rijden. . zucht.

Sloterplas 2 jan 2011 nieuwjaars duik

De dag begint met regen en ijzel, maar het zonnetje prikt er al lekker door. John heeft een nieuwe partytent gekocht nadat de oude met een paasstorm had gevlogen. Gerry en Marjan verzorgen de catering en man o man er is weer van alles. Warme worsten Warme Choco, wildragout. Koffie een lekkere warme kachel en een heerlijk zonnetje dus. John is al de Reciprocaal trofee aan het afzinken als iedereen nog lekker aan het kletsen is. Mijn zwager en schoonzus zijn er ook bij en hebben het geloof ik ook wel naar hun zin. Dan komt het moment dat Hans en Antoinette zich in badkleding in het 3 graden koude water gaan springen. Iedereen praat er wel van, maar alleen deze twee bikkels durven het aan... Ze zijn er klaar voor en springen er samen in. Hans zijn gezicht verstart en Netje is al eerste bij de trap. Gauw weer in de kleren en op naar de warme kachel. We drinken nog wat warms en de goede voornemens zijn erg duidelijk. wat zijn er toch een hoop hardlopers op de been die zich letterlijk op glad ijs bevinden. Op de stoep ligt er her en der ijzel. John roept de duikers op zich klaar te maken en dus beginnen Erna en ik ons om te kleden. Erna krijgt even lekker de nierverwarmer om. Dit wordt haar eerste koudwater duik en ze is wat gespannen. We spreken af dat zodra ze kou voelt we direct naar de kant gaan. Patrick en John zijn klaar voor de zoektocht. Erna doet de koers op 250 graden die we op het blokje hout hebben geschoten. We zwemmen vlot door als ik al de lijn zie en ik tik Erna aan. We zien de trofee maar dat touwtje hè. Die gaat overal omheen en tussendoor en we raken wat verstrikt. Rustig de boel weer ontwarren en het klosje oprollen. Voor een foto is het te stoffig geworden. Erna gidst weer terug naar de kant. Onderweg even een foto maken en met 13 min weer terug. Een hoera en we leveren de trofee in. Erna voelt zich nog warm genoeg om even verder te duiken op zoek naar leuke dingen die hier gedumpt worden. Ze vind een schroevendraaier en geeft aan dat het koud wordt. Terug naar de kant. John en Patrick zijn nog niet terug. Die komen een stuk later en vertellen dat ze in ons stof zwommen en dus maar af zijn gebogen om toch nog van het redelijke zicht te genieten. Iedereen gaat weer snel terug naar de warme hapjes en warme drankjes. Er wordt nog flink gepraat. Op de rotonde glijdt een fietser onderuit maar komt gelukkig goed terecht. De prijzen worden uitgereikt en Erna kiest een mondstuk en Patrick en ik het onderwater nachtlampje. John houdt het mondstuk over. Met zijn allen ruimen we de boel op en gaan naar huis na een gezellige ochtend. Allemaal bedankt!

Port Ghalib 21 t/m 28 okt 2010   

Wij zijn met een groep van 9 mensen vertrokken uit het kille Nederland om af te reizen naar Egypte. Daar was bij aankomst 30 graden. We waren binnen 20 minuten door de controle heen en in het resort. Het was echt heel ontspannen, aangezien we vanuit de kamer nog geen 100 meter hoefden te lopen naar de boten. UItbundige tafels met eten en uiterst vriendelijke en soms niet begrijpende Egyptenaren. Die gasten weten helaas niet hoe bier moet smaken of gedronken moet worden, maar we zijn tenslotte in Egypte! De opvolgende dagen hebben we heerlijk gedoken, ondanks dat de zee behoorlijk onstuimig was. Tja en onderwater zicht tot oneindig met een water temperatuur van 29 graden. Zo ongelooflijke hoeveelheden vis en kleuren koraal die ik nooit gezien heb, van smaragd groen tot purper. Voor diegene die niet duiken... Het als vliegen door een paradijs waarbij je ogen tekort komt en de tijd te snel gaat.

De week was niet meer dan slapen, eten drinken en duiken. We hebben het allemaal naar ons zin gehad en zijn ook gelukkig niet ziek geworden. Foto's zijn te vinden in het sportduikmenu   Foto's duiken

Noordzee duik 14 aug 2010        

Vrijdagmiddag krijg ik een telefoontje van Aquila dat het zondag erg hard gaat waaien en of we zaterdag kunnen duiken. Ik bel iedereen gelijk op en helaas houden we van de 7 man maar 3 over. Verhip ik moet ook nog Nitrox hebben en het is 17:30 uur! Na een telefonische afspraak met den haag diving kunnen John en ik nog daar nog ean32 halen. Nitrox komt uit de buffer en dit vulstation heeft alle voorzorgsmaatregelen genomen om schone lucht te leveren. De zaterdagochtend begint vroeg en om 06:15 staan we al aan de poort van de Aquila. De wind lijkt rustig, maar de windmolen doet anders vermoeden. We schrijven ons in en langzamerhand druppelen er meer mensen in. De zon komt op tussen twee hotels en ziet er wel indrukwekkend uit. Als de boel compleet is varen we uit. Eenmaal op zee is er een lange deining. Wind is nog rustig, maar al gauw gaat er iemand met een ontevreden buik benedengaats. Het is een vervelende lange lome deining. Na 3 uur varen komen we op de plek. Het blijkt dat de Scott is beschadigd door een schip met grijperkranen om koper te bergen en dat was niet legaal zeg maar. We zullen zien wat we beneden aantreffen. Het ankeren wil niet zo best, maar uiteindelijk liggen de lijnen klaar en er wordt een dikke reel door de eerste duikers over het wrak gelegd, zodat je niet perse je eigen reel hoeft te gebruiken. We gaan te water en er is een lichte stroming voelbaar. We moeten gelijk onder. We trekken ons naar beneden en John maakt toch even zijn reel vast. Pierre en ik volgen terwijl ik foto's tracht te maken. Er liggen grote brokken metaal begroeid met Anjelieren en het wemel t hier van de krabben,soms druk vechtend om een plekje
Er zijn vele steenbolken en hier en daar een kabeljauw. Inderdaad zie je pijpleidingen die afgeknepen zijn. We duiken met Nitrox 32 en dus hebben we 26 min bodemtijd, wat zowieso meer rust geeft om even rond te kijken. Op sommige hogere punten van het wrak is de stroming aan het aansterken en moet je flink zwemmen om wat vooruit te komen, maar met redelijke moeite blijf je net als de steenbolken op 1 plek. We zien grote flenzen en grillige structuren. De tijd loopt snel terug en we maken ons op om naar het begin van de reel te gaan. Met nog 2 minuten te gaan begint mijn computer te piepen. We stijgen langzaam op langs de lijn. In mijn GAP planner had ik een stop van 1 min op 12 / 1 min op 9 / 1 min op 6 en 5 min  op 5 meter opgenomen. Hoe ondieper je komt hoe moeilijker het is om diepte te houden, maar de laatste 2 minuten neemt de deining het over. Als iedereen aan boord is gaan we weer vertrekken. Dit was wel een lekker duikje. Nadat ik in het gangboord mijn spullen heb gezekerd begin ik toch ook wat zeeziek te worden en besluit even de vissen te voeren. Nare gevoel is dan gelukkig ook direct weg. Tweede wrak de Parnago 20 mijl uit de kust. Daar komen we rond 15:30 aan en het tij was tussen 16:30 en 17:15 uur. De wrakboei was uitgegooid en het leeg wel of die boei door een witte haai werd voortgetrokken. Ankerlier weigerde dienst dus en om dat te proberen te repareren dreven we binnen no-time 2 mijl af. Dat kostte weer tijd om terug te varen. Toen moest er een lichter anker worden gezet. Die werd met boei het water ingegooid... pats breekt de ankerlijn. Gelukkig konden ze die na veel moeite weer terughalen. Nog een tweede poging, maar het anker kreeg geen grip en bleef dus krabben.
Deze stek gaat het niet worden en we varen door naar een ander wrakje de REM3. De stroming is flink en er worden ankers verloren, maar uiteindelijk lukt het toch om het schip vast te leggen. Tegen 17:00 uur gaan we te water John en Pierre gaan samen en Peter en ik. Zijn buddy ligt beneden tegen zeeziekte te vechten. Het eerste buddypaar verlaat al vrij snel het water om dat hij een rebreather heeft en zijn vrouw is er niet vertrouwd mee om met zo'n sterke stroming onder te gaan. Peter en ik zijn de volgende. Ik hou me met mijn hele ziel en zaligheid vast en wacht op Peter. Het is net of je je omhoog moet trekken met touwklimmen, maar dan horizontaal. De lijn naar beneden dans voor mijn ogen terwijl het schip naast me op en neer danst. Ik waag een poging, maar moet loslaten als het touw omhoog wordt getrokken. Peter grijpt me vast en ik pak de lijn weer. Met een boothaak wordt de lijn lager gezet en nu kunnen we onder gaan. Met man en macht trek ik me omlaag en hijg als een postpaard. Dan op 9 meter voel ik me beroerd worden met een wee gevoel in mijn buik en mijn ademhaling komt niet echt tot rust en draai om. Peter is even achter gebleven en ik sein dat ik om hoog ga. Pierre en John nemen Peter verder mee. Ik ga weer aan boord met veel moeite en hijg nog even door. Mijn onderpak is zeiknat van het zweet en niet lang nadat ik mijn handel heb opgeborgen is het weer tijd om de vissen te voeren. Gatver dit had ik toch niet graag onderwater moeten hoeven doen. Wijze les is dus dat in mijn geval bij  zeeziekte, een duik waarbij zware inspanning nodig is dus af te raden is. In de 2 min dat mijn duik duurde heb ik 66 liter/minuut verbruikt en dat is een potje zwaar hijgen.
Na verloop van tijd komt de rest van de duikers weer boven. Zicht was niet bijzonder, maar een spectaculaire duik volgens John en Pierre met giga donderpadden en Pierre heeft een loop van een kanon gezien. We waren te laat met de kentering door de ankerproblemen ervoor.
Ik heb dus niet veel gemist houd ik me maar voor. Op de terugweg wordt de zee rustiger, maar de zin om te eten heb ik niet. In de haven nemen we weer afscheid en gaan huiswaarts. Kop rood als een gekookte kreeft en zo rozig als ik weet niet wat. Het afspoelen doe ik nog wel, maar om 10:00 uur val ik in een diepe diepe slaap.
Mijn maag moet ook nog tot rust komen.
Morgen even een spoelduikje in rustig zoet water. mmmmmm

 Sterverslag van de familie Kabout in Zeeland 18 t/m 20 juni 2010

In Zeeland hebben wij: Philo Cörvers, Johan -, Casper – en Marc Kabout onze eerste ster behaald. Met nog wat extra oefeningen in Tholen bij Bergsche Diepsluis is met vlag en wimpel de hele familie geslaagd voor het duikbrevet. Samen met Joke, John, Axel en Iwan zijn de examens afgenomen en mochten we in een koud en winderig Zeeland ons fel begeerde ster ontvangen. We hebben zelfs al op 18 juni een avond/nachtduik gemaakt. Erg enerverend en cool.

We waren erg verbaasd over het kleurrijke onderwaterleven in Zeeland. Prachtige sponzen, zakpijpen, kreeften, vissen en krabben hebben we door onze duikbril gezien.

Philo                           Casper                      Marc                         Johan

We willen alle leden van de club die ons geholpen hebben hartelijk bedanken.

Herdenkingsduik 25-04-2010

Wij zijn vandaag vroeg op weg naar Ruinerwold voor de herdenksingsduik van Wim. Gisteren is er een gedenksteen geplaatst en vandaag komen familie, vrienden en collega's hem de laatste eer bewijzen in Ruinerwold waar hij zo vreselijk graag dook. De parkeerplaatst loopt langzaam vol. Door twee mensen van de Asserduikers wordt een lijn gelegd om de gedenksteen makkelijk te vinden, omdat het zicht helaas wat de wensen overlaat, maar het weer is prachtig mooi. Er wordt een toespraak gehouden over Wim die wat gevoelige snaren raken. Na afloop worden de huishoudelijke regels uitgelegd en de volgorde van duiken. Ook een broer van Wim (die ontzettend op Wim lijkt) heeft speciaal voor deze gelegenheid leren duiken. Als iedereen klaar is vangt het aan en de eerste duikers gaan te water. Na verloop van tijd Gaan Mark Joris John en ik ook te water. Het zicht is nog meer teruggelopen en de steen is helaas niet zo goed te zien, maar het ligt op een bedje van schelpen met een zilverkleurige roos ervoor. We houden even stil en vervolgen dan voor de rest van onze duik. Joris en Mark zijn we al snel kwijt en we gaan even de diepte in. Temperatuur loopt hard terug van 10 naar 7 graden. Het is wat melkerig met miljarden minuscule zwarte deeltjes. Het licht van onze lampen wordt opgezogen en lijken geen licht te geven in deze schemer. Op deze diepte is geen vis te zien. We zwemmen langs van veenrandjes om uiteindelijk weer ondieper te gaan. op 2 meter trekt het zicht open en het schouwspel van zon in water is magnifiek. De wortels van de bomen hebben algenharen wat een sprookjesachtig iets heeft. Ik hoop een snoek tegen te komen. Onder een grote hoeveelheid boomwortels zie ik beweging van honderden vissen die zich in deze mangrove hebben verstopt. Ik tik John aan en kijken even naar deze school vissen die onophoudelijk groot lijkt te zijn.. Nou ja ze zwemmen rondjes denk ik, maar dat zien wij niet. Na 44 minuten komen we weer boven en melden ons af bij de duikleider. We hebben genoten van deze duik en na het uitkleden gaan we lekker in de zon staan met koffie en cake. Zoals Andre al zei tijdens de toespraak: Dit wordt Wim's langste duik ooit na die ene van 3,5 uur die Wim en Andre hier gemaakt hebben.

Tweede duik.

Na de herdenkingsduik als bijna iedereen weg is gaan we voor een tweede duik. Dit keer kunnen we de gedenksteen goed zien en ik maak er een foto van. Toch even een brok in mijn keel. Mark en Joris gaan links af en John en ik gaan rechts. Op diepte zijn alleen de wandjes interessant, want de rest is gehuld in mist. Vanaf 3 meter en indieper wordt het interessant en na 30 minuten draaien we om. Het zonlicht scshijnt prachtig in het water en op sommige stukken zitten we hoogstens een meter diep. De bellen die aan het oppervlakt komen breken het zonlicht en geven een prachtig schouwspel op de bodem. Het stikt er van de kokerjuffers die hun houten/rieten huisjes meezeulen. Het is zo grappig dat je een stukje riet zo af en toe ziet bewegen. Ook zie je soms kleine schildjes van zand bewegen. Het is zo kunstig gemaakt als ik het van dichtbij bekijk. Elk zandkorreltje is vast gemetseld om het lijfje heen. Ook zie ik veel groene gelei-achtige alg balletjes. Ik kan hier geen genoeg van krijgen. Wel wordt het weer tijd voor enkellood, want ik ben er nu achter dat ik toch wat voorover hang. Om mijn rug hol te trekken is niet fijn voor de onderrug. Hoe dat nu ineens kan weet ik niet, maar het is eenvoudig op te lossen. Ineens is John weg en voel af en toe wat trappen tegen mijn fles. Ik zie dat John aan de oppervlakte is en hij heeft accute kramp in zijn been. Toevallig zijn we ook bij het instap punt. Ik check even de tijd, want mijn computer is allang gestopt met tellen nadat ik heel lang op 1 meter heb gehangen. Na even wachten en ontspannen gaan we eruit. Wij zijn de laatste van de groep. We drinken nog wat en nemen afscheid van de Asserduikers die dit oa allemaal hebben geregeld. De weg naar huis verloopt vlot en zonder files. We zijn behoorlijk moe. John gaat zo eerst zijn spullen ophangen en dan pas zitten, want indien het in een andere volgorde zou plaatsvinden, dan wordt stap 2 niet voltooid. Dat zelfde geldt ook voor mij. Thuis eerst alles ophangen. Na het eten vallen mijn ogen al heel snel dicht.

Paasduik 05-04-2010

Vandaag is het een prachtdag. Eerst nog even vullen bij de duikzaak in Nieuw Vennep. Hele maand April elke zondag gratis vullen. Dat is helemaal super. Om 10:20 zijn we er en Wally en Antoinette ook. Eerst maar eens een lijn spannen van de kant naar de haspel. Een andere duikclub is op deze locatie naar eieren aan het zoeken met mensen die hun eerste duik hier gaan doen.... Ik denk dat deze gelijk genezen zijn met dit abominabele zicht, maar dat maakt het duiken voor ons des te beter, want al die vinnetjes over de bodem zorgen voor nog meer mist hihi. Terwijl Wally erachter komt dat ie zijn stabjack is vergeten gaan Emiel en ik alvast te water om de lijn te leggen. De eerste abc duikers komen al weer boven sommige gezichten staan blij en andere kijken vermoeid en verkrampt. We trekken de lijn mee en vinden de haspel nu wel een stuk sneller. Ik schiet mijn ballonnetje en knoop deze vast aan de haspel. Het is nu van de kant ligt eens te zien hoe ver de haspel nu ligt en het is even een mooi herkenningspunt zo. Als wij weer het water uit komen is iedereen er en de eettafel (die John nog even geregelg had bij Wally staat vol met paasstol / choco eitjes drinken. Iedereen kleed zich aan en Wally kondigt een briefing aan.. huh ja dus ik geef de instructies aan de 3 buddyparen. Eerst een koers uitzwemmen tot de eerste vlag waar een instructie opstaat om de volgende koers te pakken. Daar staat een vlag en een nieuwe instructie met een koerstechnische rekensom. Wat is de reciprocale koers van 150 en tel daar 30 graden bij op. Onderwater rekenen is toch een stuk lastiger dan bovenwater. We hebben allemaal loeizware sets en dus gaan we al te water en laten het aan Pierre weten. We wachten op Pierre, maar die komt maar niet. Dan komt ie aanlopen....zonder vinnen met zoals het lijkt op twee gele stuursloten om de benen. "Ja iek ga duiken zonder vinnnen en tot die haspel" Pierre is niet te stuiten als het om duiken gaat. Koersen zwemmen is er voor hem helaas niet bij en dus blijft hij bij de haspel en Joris en ik gaan dan maar samen.

Zo is Wally met Antoinette. John met Emiel en Joris en ik. Ik heb tijdens de briefing aan elk paar de koersen opgegeven. Dus we zwemmen op 110 graden uit. niets niets en nog eens niets. dan maar in tegenovergestelde richting. Verhip een school baarzen trekt aan ons neus voorbij. Tot we bij de mist komen zullen we bij de haspel zijn en ik neem even de koers over naar 150. Al snel kom ik de dode baars tegen en ik zie links van mij een lichtpuntje van John en Emiel. Die waren dus eerst. Joris en ik pakken het kaartje. De blauw groene vlag hebben ze laten staan en ik laat deze ook staan. Joris rekent zich suf en wil de verkeerde kant uit zwemmen..... nou nee.. even een tikkie op de schouder. Volgens mij een andere richting hoor Joor! Prompt begint ie op 360 te zwemmen ( dit zit ik nu niet te verzinnen, want het is echt zo.) Het lijkt wel of ons duikmasker van matglas is. alles is wazig en troebel. We komen wat blokken klei tegen en op vijf meter aangekomen zien we niets.  Toch maar eens even de 5 meter zijn uitzwemmen naar het noorden...Verhip we zitten ineens op 6 meter. na een minuutje weer onmdraaien heeee twee stokkies... deze zelfde bamboe, maar zonder vlag..Nou ja toeval of iemand heeft de vlaggetjes verwijderd. Nee toch niet want een paar meter verder staat de Geel oranje vlag. Gelukkig die hebben we gevonden. We komen boven en leveren de buit in. Joris heeft in iedergeval 5 punten. Niet iedereen is binnen en we halen alvast mijn decoballon op en ruimen het touw op. Dus langs mijn deco ballon glijden we af naar beneden. Tjonge wat is troebel water leuk als je een doel hebt.

Weer boven zien we Antoinette en Wally nog druk de kant afzoeken. Ook John en Emiel komen boven met de hoofdprijskaart. Pierre was al boven en heeft toch nog kans gezien om 20 minuten rond te wandelen bij de haspel zonder vinnen. Op zich een onmogelijke taak. Wally en Antoinette hebben de groen/blauwe vlag mee (2 punten). John en Emiel hebben de hoofdprijskaart van 5 punten. We eten en drinken eerst wat. Emiel heeft een overheerlijke Don Emilio (Assen)eiersalade meegebracht aangevuld met suikerbrood en turksbrood. Het drinken is verzorgt door Marleen en John. Het is eigenlijk al te veel, want het vult allemaal behoorlijk. Dan de prijsuitreiking. Ik heb een gratis vulkaart en twee logboek inserts van het Duikcentrum meegekregen en 2 pocketmasks gekocht en . De drie hoofdprijzen komen nu perfect uit, want tja normaal heb je 4 mensen en ik had maar 3 hoofdprijzen eigenlijk. Joris verkiest een Pocketmask en ook Emiel kiest deze. Dit is namelijk niet iets wat je zelf koopt, maar na een reanimatie cursus toch wilt hebben. John krijgt de vulkaart, want die heetf al twee pocketmasks in de auto. Wally en Antoinette krijgen de logboek inserts. Het eten en drinken vervolgt en onze honden roedel (Doris van John en Marleen + Bajusz en Griffel van ons) proberen op allerlei manieren restjes te zoeken die mogelijk op de grond vallen en doen hun best om zielig te kijken (bedelen). Stanley slaat met de bamboe stokken op de auto van Manuela en niet veel later is een kakafonie van de claxon te horen als meneer achter het stuur zit. Ik krijg onverwachts een prachtig boeket van Antoinette en Wally voor de moeite. Da's erg leuk en had ik niet verwacht. Dank jullie allemaal voor deze geslaagde dag, ondanks dat mijn organisatie kwaliteiten wel wat verbeterd kunnen worden hoor.. Ik heb echter nooit zo'n leuke slechtzicht duik gehad en de andere heb ik ook niet horen klagen. Morgen de laatste vlaggen verwijderen.

03-01-2010 Nieuwjaarsduik Sloterplas

Zo het weer kan niet beter. Zon schijnt de auto moet gekrabt worden en de wijzer staat op -4 graden. Om 10:00 uur zijn we op de Oostoever van de Sloterplas. Rien en Marleen zijn er al en het is wachten op John en Gerrie. Gerrie belt dat ie wat later komt omdat ie zijn aanhanger uit de sneeuw moet graven. Als John Gerrie en Marjan gearriveerd zijn beginnen we met het opbouwen van de tent. Dit tentje heeft al heel wat doorstaan. Het heeft zelfs vliegles gehad tijdens een winderige paasduik in Vinkeveen, maar met wat lapwerk doet ie het nog steeds. Door Marjan en Gerrie is er soep/chocolademelk/worstbroodjes/oliebollen en nog veel meer klaar gemaakt. Rien is de kachel in de bus alvast aan het warm stoken voor de natpakduikers. Iedereen druppelt binnen. John kleedt zich alvast aan in zijn pakkie en dropt de trofee alvast ergens. We zien het houtblokje drijven. Er worden nieuwjaarswensen uitgewisseld en dan spreekt het orakel dat we ons moeten omkleden. Mark en Joris slaan even over. Mark heeft barre lekkage in zijn pak en heeft naar zeggen een zware zaterdagavond gehad en Joris zijn pak was ook lek geraakt. Hondje van ons heeft mijn polsseal van mijn goede pak kapot gekrabt en gelukkig is het oude pak van Hans er nog die Patrick weer heeft meegenomen. Dus het is lekke droogpakken tijd. Als iedereen klaar is gaan we te water en stellen de kompassen in. Ik ben met Joke. Manuela is met Antoinette en Patrick is met John. Naar ik me heb laten vertellen gingen John en Patrick als een torpedo er van door om met een constante bubbelbaan op recht het doel af te gaan. Alleen de explosie bleef uit. Wij bogen iets te veel naar links af en zaten ook zomaar in het pikke donker op 15 meter. Het licht gaat hier gewoon uit op 10 meter. We kijken lekker ontspannen rond en zigzaggen wat, maar van de trofee geen enkel spoor. Ik spot een wolhandkrab en een eenzame baars in een kunstplant.

Er liggen hier enorm veel kunstplanten op de bodem. Vast door iemand gejat en gedumpt die een gloeiende hekel aan die dingen heeft. Er ligt hier een onmetelijke hoeveelheid troep op de bodem. We gaan maar wat ondieper en komen bij wat troebele stukjes waar kennelijk een stel ons voor is geweest. Ik zie op 7 meter het zonnetje door het oppervlakte breken. Ontluchten gaat wat moeilijk, omdat ik zo vreselijk strak in dit pak zit vanwege mijn warme wolletje. Mijn rechterarm is nat, maar niet koud. Na 27 minuten komen we boven en kijken Jelle aan die een trotse blik op zijn gezicht heeft staan. Ik vraag of de trofee al gevonden is. Ja hoor en drie keer raden door wie....... John en Patrick. geen wonder dat Jelle zo'n grijns van or tot oor had. Patrick heeft zich een breuk gesjouwd als een menselijke hefballon. Ja dat trofeetje is zwaar. Joke en ik komen als laatste eruit.De hete soep en chocomelk staat klaar. Eerst omkleden en dan genieten van het uitgebreide eten en drinken. De prijzen worden uitgereikt, maar ja de voorzitter mag de prijs zelf niet houden en dus wordt er een nieuw spelregel in het leven geroepen. Patrick krijgt een kadobon van 20 euro voor besteding in een duikwinkel in Nieuw Vennep en Manuela krijgt ook een kadobon en Antoinnet een vulkaart. Dit omdat dit het eerste duikpaar was die John en Patrick onderwater tegenkwam. De temperatuur loopt lichtjes op en het is gezellig. Als de meeste weer van de rest van de zondag gaan genieten breken we de boel weer op en gaan voldaan en rozig naar huis. Iedereen hartelijk dank!!!

Een paar foto's zijn alvast HIER.